بررسی سازهای شرقی و انواع آنها ارسال دیدگاه

سازهای شرقی به طور کلی به چند بخش دسته بندی می شوند:

1-سازهای مضرابی(زهی-زخمه ای)

اکثر سازهای زهی- زخمه ای از یک شکم در ته ساز،یک دسته برای قرار گرفتن انگشتان دست چپ و یک سر که که گوشی‌های کوک ساز در آنجا قرار می‌گیرند.

سیم ها با تعداد مختلف به طریقی ثابت به موازات طول ساز، شکم و دسته را طی میکند و دور گوشی ها پیچیده می شود.

بعضی از سازهای این گروه مانند کمانچه و تار دارای دو شکم هستند و روی هر دو یا یکی از آنها پوست کشیده می شود.

برخی از این ساز ها با انگشت و بعضی دیگر با مضراب نواخته می شوند.

سازهایی مانند سه تار، عود ، دوتار و … در گروه ساز های زهی- زخمه ای هستند

سنتور نیز از خانواده ی سازهای مضرابی به شمار می رود با این تفاوت که نواختن سنتور به صورت زخمه ای نیست بلکه با کوبیده شدن مضراب روی سیم ها نواخته می شود.پس میتوان گفت که سنتور در گروه زهی- کوبه ای می باشد.

2-سازهای زهی- آرشه ای

این دسته از ساز ها مانند سازهای مضرابی از سه قسمت شکم،دسته و سر ساخته شده اند.

صدای حاصل در سازهای آرشه ای ممتد است و ضربه ای نیست و امتداد هر صوت تا حدودی به میل نوازنده بستگی دارد.این موضوع تفاوت بین سازهای آرشه ای و مضرابی است.

آرشه یا کمان از یک میله ی نازک و محکم از جنس چوب ساخته می شود.در دو سر این میله پایه هایی برای چسباندن یک دسته مو قرار گرفته است.برای این دسته از موها معمولا از موهای دم اسب استفاده میکنند و حالت فنری میله موها را به صورت کشیده نگه می دارد.روی این موها صمغی به نام کولیفون میزنند تا حالتی چسبندگی به خود بگیرد و سیم را به لرزه در بیاورد.

سازهایی مانند کمانچه و قیچک جز این دسته از سازها هستند.

3-سازهای بادی

سازهای بادی خود به دو دسته تقسیم می شوند

1-سازهای بادی چوبی که خود به دو دسته تقسیم می شوند

الف-سازهای بی زبانه مانند نی و بالابان که هوا به طور ساده یا با برخورد به لبه ی سوراخ ورود به داخل لوله وارد می شود.

ب- سازهای بادی زبانه دار مانند دوزله و سرنا که صدا در آن ها از طریق دمیدن هوا و به حرکت در آمدن بخش کوچکی از جنس نی و پلاستیک که به آن قمیش نیز گفته می شود انجام می شود.

2-سازهای بادی برنجی

سازهای بادی برنجی مانند کریمل که به جای سوراخ یا زبانه دهانه ای فنجانی شکل دارند که لب های نوازنده مستقیما با این دهانه تماس برقرار می کند و به آن فشار می آورد و هوا را با فشار از میان لب های خود عبور داده و به درون لوله منتقل می کند.

نوازنده ساز بادی نمی تواند صوتی را بیش از مدت معینی بکشد به خاطر اینکه برای تازه کردن نفس احتیاج به قطع صوت دارد.

زیر و بم بودن صدا در این ساز ها به چند عامل بستگی دارد که مهم ترین آن کوتاهی و بلندی لوله و نیز قطر آن است.هر چه لوله کوتاه تر و نازک تر باشد صدای حاصله زیرتر خواهد بود.عامل دیگر فشار هوای ورودی به درون ساز است.هر چه فشار وارد شده به ساز بیشتر باشد صوت حاصل زیرتر خواهد بود.

4-سازهای ضربی

به سازهایی که از طریق ضربه زدن، تکان دادن،سایش ، خراش و یا هر عمل دیگری که منجر به نوسان شود و صدا ایجاد کند سازهای ضربی یا کوبه ای میگویند.وظیفه ی اصلی این ساز ها در آهنگ معمولا اجرای ضرب و ریتم است.این سازهارا میتوان به دو دسته تقسم کرد:سازهای کوبه ای با کوک معین و ساز های کوبه ای با کوک نامعین

تمبک،دهل،دایره،نقاره و … در این گروه از ساز ها قرار میگیرند.

دیدگاهتان را بنویسید

Click to Hide Advanced Floating Content